Γράφει ο Χρήστος Δημητριάδης
Η πρόσφατη επίσκεψη του Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης, Κωστή Χατζηδάκη, στους Προμάχους Πέλλας, συνοδεύτηκε από τα γνωστά επικοινωνιακά πυροτεχνήματα που βαφτίζουν την αναμονή «αισιοδοξία» και τις υποσχέσεις «δικαίωση». Διαβάζοντας κανείς τα τοπικά λιβανιστήρια, σχηματίζει την εντύπωση ότι το κλίμα στην Πέλλα «βελτιώθηκε αισθητά» και ότι οι κερασοπαραγωγοί κοιμούνται πλέον ήσυχοι. Η πραγματικότητα όμως, αυτή που βιώνουν οι άνθρωποι του μόχθου στα χωράφια και όχι στα γραφεία των βουλευτών, είναι τελείως διαφορετική.
Ας αποδομήσουμε λοιπόν βήμα-βήμα αυτή την επίσκεψη, μακριά από τις στημένες φωτογραφίες και τα χτυπήματα στην πλάτη.
Πρώτον: Η «καραμέλα» της αποζημίωσης εκτός ΕΛΓΑ. Παρουσιάζεται ως θρίαμβος η εξεύρεση λύσης εκτός πλαισίου ΕΛΓΑ. Στην πραγματικότητα, αυτή η παραδοχή αποτελεί ομολογία αποτυχίας του ίδιου του ασφαλιστικού συστήματος που η κυβέρνηση αρνείται να εκσυγχρονίσει. Οι παραγωγοί δεν ζητούν «χατίρια» ή έκτακτα βοηθήματα που εξαρτώνται από την καλή θέληση του εκάστοτε Υπουργού. Ζητούν έναν δίκαιο ΕΛΓΑ που να ανταποκρίνεται στην κλιματική κρίση. Το να περιμένουν οι αγρότες ένα «δώρο» από το Υπουργείο Οικονομικών δεν είναι επιτυχία, είναι ομηρία.
Δεύτερον: Το ταμείο είναι μείον. Παρά τις «σημαντικές εξαγγελίες», η αλήθεια είναι μία: οι κερασοπαραγωγοί παραμένουν απλήρωτοι. Οι λογαριασμοί τρέχουν, τα λιπάσματα και το κόστος παραγωγής έχουν εκτοξευθεί, και οι υποσχέσεις δεν εξαργυρώνονται στα πρατήρια. Το να μιλάμε για «δικαίωση» του κ. Σταμενίτη ή οποιουδήποτε άλλου πολιτικού προσώπου, την ώρα που το εισόδημα των παραγωγών βρίσκεται στον αέρα, αποτελεί πρόκληση για την κοινή λογική.
Τρίτον: Η απουσία οδικού χάρτη. Τι ειπώθηκε συγκεκριμένα για το μέλλον; Πότε θα πληρωθούν; Με τι ποσά; Με ποια κριτήρια; Η απάντηση είναι: αοριστολογία. Η επίσκεψη στερήθηκε ενός σαφούς χρονοδιαγράμματος. Οι παραγωγοί δεν έχουν ανάγκη από «πολιτική βούληση», έχουν ανάγκη από δεσμευτικό οδικό χάρτη που να διασφαλίζει τη βιωσιμότητα της καλλιέργειας για τα επόμενα χρόνια.
Τέταρτον: Η κατασκευασμένη «αισιοδοξία». Είναι εύκολο να γράφεις για «κλίμα βελτίωσης» από την ασφάλεια ενός γραφείου. Αν όμως ρωτήσει κανείς τους παραγωγούς στους Προμάχους και στην υπόλοιπη Πέλλα, θα εισπράξει οργή και αβεβαιότητα. Η προσπάθεια να παρουσιαστεί μια εικονική πραγματικότητα μόνο και μόνο για να στηριχθούν πολιτικές καριέρες, υποτιμά τη νοημοσύνη ενός ολόκληρου κλάδου.
Η πολιτική δεν κρίνεται από τις προθέσεις, αλλά από το αποτέλεσμα. Και το αποτέλεσμα μέχρι στιγμής για την Πέλλα είναι: υποσχέσεις στο «περίμενε» και παραγωγοί σε απόγνωση. Αντί λοιπόν για πανηγυρισμούς περί «δικαίωσης», ας σοβαρευτούν οι κυβερνώντες. Η στήριξη του πρωτογενούς τομέα δεν γίνεται με επισκέψεις-αστραπή και δελτία τύπου, αλλά με ζεστό χρήμα στις τσέπες αυτών που παράγουν και με στρατηγικό σχεδιασμό που σήμερα απλά δεν υπάρχει.
Μέχρι να δούμε το αποτέλεσμα στην πράξη, η «αισιοδοξία» παραμένει το σύντομο ανέκδοτο της φετινής σοδειάς.
