Μια εμβληματική μορφή της τέχνης και των κοινωνικών αγώνων, ο Στέφανος Ληναίος, δεν είναι πια ανάμεσά μας. Σε ηλικία 98 ετών, ο άνθρωπος που σφράγισε το ελληνικό θέατρο με την ποιότητα και τη συνέπειά του, «έφυγε» αφήνοντας πίσω του μια σπάνια παρακαταθήκη αξιοπρέπειας και δημοκρατικού ήθους.
Η απώλειά του σηματοδοτεί το τέλος μιας ολόκληρης εποχής. Ο Στέφανος Ληναίος δεν υπήρξε απλώς ένας ταλαντούχος ηθοποιός και σκηνοθέτης, αλλά ένας «διανοούμενος της πράξης», που πίστευε ότι η τέχνη οφείλει να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της κοινωνίας.
Η Σκηνή ως μετερίζι Δημοκρατίας
Από τη γέννησή του στη Μεσσήνη το 1928 μέχρι την καταξίωση στα αθηναϊκά θέατρα, η πορεία του ήταν μια διαρκής αναζήτηση της αλήθειας. Ως εκφωνητής στο ΕΙΡ, ως ιδρυτικό στέλεχος του Σ.Ε.Η. και ως αυτοεξόριστος αγωνιστής στο Λονδίνο κατά τη διάρκεια της Χούντας, ο Ληναίος απέδειξε ότι το ανάστημα ενός καλλιτέχνη κρίνεται από τη στάση του στις δύσκολες στιγμές της ιστορίας.
Το Θέατρο ΑΛΦΑ, το καλλιτεχνικό του «σπίτι» μαζί με την πολυαγαπημένη του σύζυγο Έλλη Φωτίου, αποτέλεσε για δεκαετίες έναν χώρο όπου το κλασικό συναντούσε το σύγχρονο κοινωνικό έργο, φιλοξενώντας παραστάσεις που έγιναν σημεία αναφοράς για τη μεταπολιτευτική Ελλάδα.
«Έφυγε» χαμογελαστός και πλήρης
Ο αποχαιρετισμός της κόρης του, Μαργαρίτας Μυτιληναίου, αποτύπωσε με τον πιο συγκινητικό τρόπο την προσωπικότητα του πατέρα της: ένας άνθρωπος που αντιμετώπισε εξορίες, οικονομικές καταστροφές και πολιτικές απογοητεύσεις, αλλά παρέμεινε μέχρι το τέλος χαμογελαστός και γεμάτος αγάπη.
Όπως ο ίδιος επιθυμούσε, η τελευταία πράξη γράφτηκε σήμερα το πρωί στο Αποτεφρωτήριο Ριτσώνας, σε στενό οικογενειακό κύκλο, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας που ο ίδιος υπηρέτησε με μέτρο και σεμνότητα.
Η κληρονομιά ενός Τροπαιοφόρου της Τέχνης
Ο Στέφανος Ληναίος φεύγει έχοντας κατακτήσει την καθολική εκτίμηση. Είτε μέσα από τη μεγάλη οθόνη και τις αξέχαστες ταινίες του, είτε μέσα από τα έδρανα της Βουλής και του Δήμου Αθηναίων, υπηρέτησε τον άνθρωπο.
Σήμερα, ο κόσμος του θεάτρου τον αποχαιρετά με τον σεβασμό που αρμόζει σε έναν δάσκαλο, κρατώντας ως ανάμνηση το ισχυρό του αποτύπωμα στον πολιτισμό και το καθαρό του βλέμμα, που μέχρι την τελευταία στιγμή αναζητούσε το δίκαιο και το έντιμο.