Μπορεί να πήγαμε αδιάβαστοι στην τριγωνομετρία, την άλγεβρα, τα αρχαία και την ιστορία. Μπορεί να κάναμε κοπάνα από τα αρχαία, την έκθεση ακόμη και από την γυμναστική (που μερικές φορές την είχαμε πρωί πρωί πριν ανοίξει το βλέφαρο) μπορεί, τέλος, να φεύγαμε και από τα θρησκευτικά κι ας ήταν ο καθηγητής μας, ένας … ευρωπαϊκών προδιαγραφών, αφού είχε έρθει από την αλλοδαπή. Μπορεί να ακούσαμε, από το στόμα του γυμνασιάρχη την απονομή μιας τριήμερης αποβολής.. ” επειδή εθεάθη να παρακολουθεί ταινία σε κινηματογράφο της πόλεως μη επιτρεπόμενη “, αλλά όταν αντικρίσαμε το συνεργείο κατεδάφισης να προχωράει στην καθαίρεση της στέγης, τότε λυγίσαμε. Το τέλος εποχής είχε φθάσει. Μια μοναδική φωτογραφία της κατεδάφισης και μια με το Γυμνάσιο σε πλήρη λειτουργία.
ΝΑ ΓΙΑΤΙ ΓΚΡΕΜΙΣΤΗΚΕ ΤΟ ΠΕΡΙΚΑΛΛΕΣ ΓΥΜΝΑΣΙΟ. !!!
Επειδή πολλά έχουν, κατά καιρούς, γραφεί και ειπωθεί, σχετικά με την κατεδάφιση του εμβληματικού περικαλλούς κτιρίου του Γυμνασίου Αρρένων της Έδεσσας, σήμερα, για μια ακόμη φορά αποδεικνύεται ότι η πρόθεση των αρμοδίων αρχών της εποχής εκείνης ήταν να κτιστεί στην θέση του ένα νέο σύγχρονο διδακτήριο για τις ανάγκες του Γυμνασίου Αρρένων και σ’αυτό είχαν συμφωνήσει όλοι, δηλαδή ο σύλλογος γονέων, ο σύλλογος καθηγητών, ο Δήμος Έδεσσας, το υπουργείο Παιδείας.
Πριν, ακόμη, αρχίσει η κατεδάφιση, είχε εγκριθεί και εγγραφεί στον κρατικό προϋπολογισμό και η σχετική πίστωση. Αυτό το είπε , πολύ αργότερα και σε παρέμβαση του, ενώπιον ακροατηρίου στην αίθουσα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ο πρώην δήμαρχος Έδεσσας Πέτρος Σούγγαρης. Αλλά σήμερα, δίνω στην δημοσιότητα, για πρώτη φορά μετά από 50 χρόνια, την σχετική ανταπόκριση, όπως δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΕΛΛΑ, (της οποίας ήμουν εκδότης) στις 26 Φεβρουαρίου 1975, όπου αναφέρεται ότι εγκρίθηκε η πρώτη δόση των 12.000.000 δραχμών , από το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων, για την “κατεδάφιση του παλαιού κτιρίου και την έναρξη της ανέγερσης του κτιρίου του γυμνασίου” στην ίδια θέση. Μάλιστα, αναφέρει σε απάντηση σχετικής ερώτησης του βουλευτή Θωμά Ανδρεάδη, ο αρμόδιος υπουργός Παιδείας ότι ο συνολικός προϋπολογισμός του έργου είναι 26 εκατομμύρια δραχμές.
ΟΤΑΝ Ο ΟΡΟΣ “ΔΙΑΤΗΡΗΤΕΟ”
ΈΧΕΙ ΧΆΣΕΙ ΤΟ ΝΌΗΜΑ ΤΟΥ !!!
Αυτό είναι το… ” διατηρητέο” αρχοντικό του ιατρού Ρεβυθιάδη, στην ομώνυμη πλατεία της Έδεσσας, που κάποια στιγμή μετονομάστηκε σε πλατεία Ηρακλειδών.
Είναι το ένα εκ των δύο “διατηρητέων” κτιρίων που για ιστορικούς, κυρίως, λόγους, το πρώην ΥΠΕΧΩΔΕ ( για όσους το θυμούνται έτσι) κήρυξε με υπουργική απόφαση, στο Νομό Πέλλας. Το άλλο ” διατηρητέο” που πλέον δεν υπάρχει επειδή κατεδαφίστηκε συνθέμελα, είναι το πατρικό σπίτι του διάσημου Έλληνα λογοτέχνη Μενελάου Λουντέμη, στον Εξαπλάτανο Αλμωπίας. Όλα τα άλλα ” διατηρητέα” που υπάρχουν ( ή δεν υπάρχουν) έχουν κηρυχθεί με αποφάσεις του υπουργού πολιτισμού ( όπως λ.χ. το Βαρόσι Έδεσσας). Φυσικά, τα δύο προαναφερθέντα “διατηρητέα” του ΥΠΕΧΩΔΕ έχουν την ίδια τύχη με τα αντίστοιχα του ΥΠ. ΠΟ. δηλαδή, μένουν μόνο στα χαρτιά, αφού έχουν εγκαταληφθεί και οι διάφοροι ιδιοκτήτες τους, αδυνατούν να καλύψουν το τεράστιο κόστος όχι, πλέον, της συντήρησης αλλά της ανακατασκευής.
Καμία κυβέρνηση δεν έχει ασχοληθεί με σοβαρότητα με το θέμα αυτό που είναι ωστόσο υπαρκτό και απαιτεί τολμηρές αποφάσεις.
ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΑΝΑΡΡΙΧΉΘΗΚΑ ΣΤΟ ΕΒΕΡΕΣΤ
ΑΛΛΑ ΤΟ ΑΓΓΙΞΑ ΜΕ ΤΗ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ !!!
Το Έβερεστ είναι η ψηλότερη κορυφή των Ιμαλαΐων και το ψηλότερο σημείο της γης πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας με υψόμετρο 8.848 μέτρα. Η ανάβαση στην κορυφή Έβερεστ είναι μια πρόκληση και ένα όνειρο για κάθε ορειβάτη. Όμως απαιτεί άριστη φυσική κατάσταση και πολύμηνη προετοιμασία ενώ η προσπάθεια ενέχει πολλούς κινδύνους. Από την χώρα μας πολλοί ορειβάτες έχουν πετύχει το στόχο τους, κάποιοι έχουν εγκαταλείψει ενώ δεν έλειψαν και τα ατυχήματα.
Για όλους εμάς τους υπόλοιπους που θέλαμε να δούμε το Έβερεστ χωρίς κόπο και ιδρώτα, μια λύση υπήρχε. Η προσέγγιση της κορυφής από… αέρος! Έτσι, κάποια στιγμή, όταν υπήρχαν οι απαραίτητες προϋποθέσεις, τόλμησα μια ατομική αποστολή στην πρωτεύουσα του Νεπάλ, την Κατμαντού και από εκεί μια αεροπορική βόλτα μέχρι τα όρια ασφαλείας της ψηλότερης κορυφής του κόσμου, σχεδόν στο ίδιο υψόμετρο. Το αεροσκάφος, ένα δικινητήριο ελικοφόρο beechcraft 1900D των 19 θέσεων με τριμελές πλήρωμα, πέταξε κατά μήκος της οροσειράς από την πλευρά του Νεπάλ, σε διαδρομή 45 ‘ σε κάθε κατεύθυνση, με μια μεγάλη στροφή κοντά στην κορυφή. Ήταν μια θαυμάσια εμπειρία με άριστες εντυπώσεις. Στην αποβίβαση μας δόθηκε και το αναμνηστικό δίπλωμα (φωτογραφία) όπου εκτός των άλλων αναγράφεται στα αγγλικά και το εξής: ” Δεν σκαρφάλωσα στο Έβερεστ αλλά το άγγιξα με την καρδιά μου”. Πράγματι, έτσι είναι !
Δυστυχώς, δύο χρόνια μετά την εμπειρία μου αυτή και παρόλο που αυτά τα αεροσκάφη θεωρούνται ασφαλή για τέτοιες πτήσεις, όπως διάβασα στις ειδήσεις ένα αεροσκάφος (από τα 3 όμοια που διέθετε η εταιρεία) συνετρίβη κατά την διαδικασία προσγείωσης στην Κατμαντού χωρίς να επιζήσει κανείς.
Σήμερα η Buddha air δεν διαθέτει τέτοιου τύπου αεροσκάφη.
ΑΛΗΘΕΙΑ, ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΛΟΓΟΔΟΤΗΣΕΙ ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΙΣΧΟΣ ;;;
Σε λίγες μέρες αρχίζει η νέα σχολική χρονιά. Μια χρονιά που βρίσκει το 1ο Δημοτικό Σχολείο Έδεσσας στην ίδια κατάσταση, από πλευράς κτιριακών εγκαταστάσεων, όπως και τα τελευταία τριάντα χρόνια. Τότε πού ασυνείδητα, απρογραμμάτιστα και επιπόλαια σχεδιάστηκε σε κάποιο γραφείο η καταστροφή του περιβάλλοντος χώρου και του παραδοσιακού χαρακτήρα του διδακτηρίου του σχολείου με την δικαιολογία της δημιουργίας δύο νέων αιθουσών, πληροφορικής και κλειστού γυμναστηρίου, όπως είχε ανακοινωθεί τότε.
Αψυχολογητη ενέργεια που παραβίαζε τούς κανόνες της δωρεάς αλλά και δόμησης του διδακτηρίου. Όπως είναι γνωστό το κτίριο ήταν δωρεά του ιατρού Δημητρίου Ρίζου, την δεκαετία του 50 και για αυτό φέρει και το όνομα του ευεργέτη. Είναι εξ ολοκλήρου λιθόκτιστο με πέτρα πελεκητή, όπως και ο ιερός Ναός Αγίας Σκέπης, αλλά για άγνωστο λόγο η πέτρα…σοβατίστηκε. Ωστόσο, η μεγάλη ζημία έγινε την δεκαετία του 90 όταν κάποιοι αποφάσισαν να προσθέσουν μια πτέρυγα στα αριστερά του κτιρίου, μειώνοντας έτσι τον ζωτικό χώρο της αυλής που είναι απαραίτητη για παιδιά αυτής της ηλικίας. Ταυτόχρονα δεν εξασφάλισαν την χρηματοδότηση του έργου με αποτέλεσμα να είναι το έργο ένα ημιτελές γιαπί εδώ και τρεις δεκαετίες, χωρίς κανένα φως στον ορίζοντα. Ένας χώρος ασχήμιας, επικινδυνότητας και μόλυνσης αφού συγκεντρώνει σκουπίδια και τρωκτικά. Άραγε θα βρεθεί, επιτέλους κάποιος ” αρμόδιος” να βγει δημόσια και να μας πει ποιο είναι το μέλλον αυτής της περιπέτειας. Το ρώτησα και άλλες φορές, με δημοσιεύματα μου στο τοπικό τύπο, αλλά απάντηση δεν ήρθε. Διετέλεσα πρόεδρος του συλλόγου γονέων του σχολείου, πριν από το ανοσιούργημα. Δυστυχώς, είχε λήξει η θητεία μου όταν πάρθηκε η απόφαση της ανέγερσης. Σίγουρα θα αντιδρούσα στην αλλοίωση της όψης του σχολείου. Όμως μένω στην περιοχή αυτή και αισθάνομαι έντονα συναισθήματα εκνευρισμού που για τριάντα χρόνια παραμένει ένα “γιαπί” αλλά και ένα ” γιατί”.Όσοι αισθάνονται το ίδιο πρέπει να φωνάξουν, να απαιτήσουν, να διαμαρτυρηθούν. Να βρεθεί μια λύση : ή συνέχιση του έργου ή επαναφορά στην προηγούμενη κατάσταση . Άλλη λύση δεν υπάρχει.