Το κοινοβουλευτικό ήθος δεν είναι μια αφηρημένη έννοια, ούτε μια προαιρετική «πολυτέλεια» για τους εκπροσώπους του έθνους. Είναι το θεμέλιο πάνω στο οποίο οικοδομείται η εμπιστοσύνη των πολιτών προς τους θεσμούς. Τα όσα παρακολουθήσαμε στην πρόσφατη συνεδρίαση της Εξεταστικής Επιτροπής, με αφορμή την κατάθεση του πρώην Υπουργού Γιώργου Καρασμάνη, αποτελούν ένα τρανταχτό παράδειγμα της σύγκρουσης δύο κόσμων: Του κόσμου της πολιτικής ευθύνης και του κόσμου του στείρου εντυπωσιασμού.
Από τη μία πλευρά, είδαμε έναν πολιτικό που επέλεξε να μιλήσει τη γλώσσα των δεδομένων. Ο κ. Καρασμάνης δεν προσήλθε στην Επιτροπή για να «παίξει» με τις κάμερες. Προσήλθε για να καταθέσει ένα συγκεκριμένο έργο –την περίφημη «Τεχνική Λύση»– που το 2014 κράτησε ζωντανή την ελληνική κτηνοτροφία. Με τη σοβαρότητα που τον διακρίνει, εξήγησε πώς η χώρα γλίτωσε τον αφανισμό των επιδοτήσεων και πώς χαράχτηκε ένας δρόμος διαφάνειας που, αν είχε ακολουθηθεί από τους διαδόχους του, θα είχε προφυλάξει την Ελλάδα από τις σημερινές περιπέτειες.
Από την άλλη πλευρά, γίναμε μάρτυρες μιας προσπάθειας μετατροπής της Βουλής σε τηλεοπτικό πλατό «trash» αισθητικής. Η Ζωή Κωνσταντοπούλου, σε μια επίδειξη αυταρχισμού και έλλειψης σεβασμού, επιχείρησε να επιβληθεί μέσω της έντασης, των προσβολών και των προσωπικών επιθέσεων. Όταν τα επιχειρήματα λείπουν, επιστρατεύονται οι ύβρεις περί «συμπλεγματικών υποκειμένων» και οι απαράδεκτες αναφορές σε εθνικές τραγωδίες και νεκρούς ήρωες.
Είναι επικίνδυνο για τη Δημοκρατία να συγχέεται ο κοινοβουλευτικός έλεγχος με την ηθική εξόντωση των αντιπάλων. Η στάση του Προέδρου της Επιτροπής, Ανδρέα Νικολακόπουλου, να διακόψει τη συνεδρίαση και να προειδοποιήσει με κυρώσεις, ήταν η μοναδική θεσμική απάντηση σε μια συμπεριφορά που προσβάλλει την αισθητική και τη νοημοσύνη μας. Δεν είναι «αντριλίκι» η τήρηση του Κανονισμού, όπως ισχυρίστηκε η κ. Κωνσταντοπούλου· είναι η εγγύηση ότι η Βουλή δεν θα μετατραπεί σε «ζούγκλα».
Ο Γιώργος Καρασμάνης, με την κρυστάλλινη παρουσία του και την ψυχραιμία του, έδωσε το μάθημα που έπρεπε: Η αλήθεια δεν χρειάζεται κραυγές για να ακουστεί. Η πολιτική της ουσίας, αυτή που νοιάζεται για τον κτηνοτρόφο, τον αγρότη και το εθνικό συμφέρον, θα είναι πάντα πιο ισχυρή από το πρόσκαιρο «σόου» των εντυπώσεων.
Ως εφημερίδα που σεβάμαστε την αλήθεια, οφείλουμε να ξεχωρίζουμε την ήρα από το σιτάρι. Και χθες, το σιτάρι ήταν η τεκμηριωμένη κατάθεση ενός έμπειρου πολιτικού, ενώ η ήρα ήταν ο τοξικός θόρυβος που προσπάθησε μάταια να την πνίξει.