Η πρόσφατη απόφαση για τον διοικητικό διαχωρισμό των νοσοκομείων Έδεσσας και Γιαννιτσών έχει προκαλέσει έντονη ανησυχία στην τοπική κοινωνία και στους εργαζόμενους στον χώρο της υγείας της Πέλλας. Ενώ η Πολιτεία προβάλλει την κίνηση αυτή ως «αποκέντρωση και αποτελεσματικότερη διοίκηση», οι πολίτες φοβούνται ότι πρόκειται για μια νέα μορφή υποβάθμισης του δημόσιου συστήματος υγείας στην περιοχή.
Η Λειτουργική Ενότητα που Απειλείται
Όπως τονίζεται από τον Νικόλαο Γκοτζαμάνη, Πρόεδρο του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Έδεσσας και Αλμωπίας, τα δύο νοσοκομεία λειτουργούσαν επί χρόνια συμπληρωματικά και συνεργατικά. Αυτή η συνεργασία ήταν κρίσιμη για την επιβίωσή τους εν μέσω ελλείψεων, με κοινή χρήση ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού, εφημεριών, εξοπλισμού, ακόμη και προμηθειών.
Ο διαχωρισμός των διοικήσεων, χωρίς να συνοδεύεται από ουσιαστική ενίσχυση, απειλεί να διαρρήξει αυτή τη σχέση. Η αναγκαστική «αυτονομία» του κάθε νοσοκομείου, χωρίς τα απαραίτητα μέσα, κινδυνεύει να δημιουργήσει δύο αδύναμες μονάδες αντί της μίας ισχυρής, συνεργατικής δομής που υπήρχε.
Οι Κίνδυνοι του Κατακερματισμού
Η κριτική εστιάζει στο ότι η Ελλάδα έχει πληρώσει ακριβά το τίμημα του κατακερματισμού στις υπηρεσίες υγείας. Ο διαχωρισμός ενέχει τον κίνδυνο τα δύο νοσοκομεία, αντί να ενισχυθούν, να βρεθούν να ανταγωνίζονται για:
- Προσωπικό
- Χρηματοδότηση
- Εξοπλισμό
Αυτό ο ανταγωνισμός θα γίνει εις βάρος της ποιότητας των παρεχόμενων υπηρεσιών στους πολίτες.
Ζητούμενο: Ουσιαστική Ενίσχυση, Όχι Περισσότερα Γραφεία
Οι κάτοικοι και οι φορείς της Πέλλας δηλώνουν ότι δεν έχουν ανάγκη από περισσότερα γραφεία διοίκησης, αλλά από:
- Περισσότερους γιατρούς και νοσηλευτές
- Διασώστες
- Εργαστήρια και σύγχρονα μέσα
Η διοικητική αυτονομία, αν δεν συνοδεύεται από ουσιαστική λειτουργική ενίσχυση, θεωρείται κενή περιεχομένου. Ως τρανό παράδειγμα αναφέρεται η χρόνια έλλειψη ΜΕΘ από το νοσοκομείο της Έδεσσας, μια προσωρινή κατάσταση που τελικά μονιμοποιήθηκε.
Ο Πρόεδρος του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου προτείνει η συζήτηση να στραφεί προς την ενιαία στρατηγική υγειονομικής ανάπτυξης του νομού, ώστε τα δύο νοσοκομεία να λειτουργούν συντονισμένα, με συμπληρωματικές ειδικότητες, κοινό σχεδιασμό και σαφή ρόλο στο σύστημα.
Συνοψίζοντας, η τοπική κοινωνία ζητάει να αντιμετωπιστεί η υγεία ως θέμα ανθρώπων και ουσίας και όχι ως απλή άσκηση διοικητικών χαρτών. Αν ο διαχωρισμός δεν συνοδευτεί από επαρκή στελέχωση, χρηματοδότηση και μακροπρόθεσμο σχεδιασμό, η μεταρρύθμιση κινδυνεύει να αποδειχθεί βήμα προς τα πίσω για την ποιοτική περίθαλψη στην Πέλλα.