Το δημοσιογραφικό «σπαθί» σου είναι ακίνδυνο, σαν αυτά τα πλαστικά που παίζουν τα μικρά παιδιά στα καρναβάλια…

2^η Απάντηση του
Γιώργου Ρουμελιώτη

στη «γνώμη» του Άρη Παπαγιάννη

    Διαβάζοντας
κανείς το πρόσφατο άρθρο του Άρη Παπαγιάννη, στη στήλη η γνώμη μου και με τίτλο
«Καταλάβατε;» νιώθει να τον διαπερνά ένα ρίγος … Νιώθει το ξίφος της μάχιμης …
δημοσιογραφίας που στρέφεται ενάντια στους κάθε – όπως ο ίδιος γράφει –  «
…φανφαρόνους, τους καλαμοκαβαλάρηδες, τους υπερφίαλους εγωιστές, τους
αρπακολατζήδες και όλους αυτούς που δεν έχουν καταλάβει ότι οι καιροί άλλαξαν,
άρα πρέπει να αλλάξουν και οι ίδιοι». Επιτέλους, υψώθηκε η σημαία της
κάθαρσης, της αλλαγής ή της απαλλαγής της νέας πορείας προς το μέλλον!!!

   Δυστυχώς,
φίλε … Άρη, ξεχνάς κάτι … Όλοι αυτοί έχουν όνομα, επώνυμο, διεύθυνση και
τηλέφωνο! Μήπως, λέμε, μήπως θα ήσουνα πιο κατανοητός, αν είχες το θάρρος να
τους κατονομάσεις και να ξεφύγεις από τις γνωστές αερολογίες και τους
εντυπωσιασμούς; Μήπως μετά από 40 χρόνια δημοσιογραφίας μπορείς να κατονομάσεις
έναν ή καλύτερα δύο «φανφαρόνους», έναν ή καλύτερα δύο «καλαμοκαβαλάρηδες»,
έναν ή δύο «υπερφίαλους εγωιστές», έναν ή δύο «αρπακολατζήδες».

    Έλα, λοιπόν, Άρη, άσε τις γενικολογίες. Θα
πεις, επιτέλους ονόματα; Έχεις το θάρρος και την πυγμή να μπεις μπροστά, να
μιλήσεις με θάρρος και αντρίκια για αυτούς τους τύπους; Αν όχι, άσε τους … λεονταρισμούς!
Άσε τις δημοσιογραφικές «μαγκιές»! Το δημοσιογραφικό «σπαθί» σου είναι ακίνδυνο,
σαν αυτά τα πλαστικά που παίζουν τα μικρά παιδιά στα καρναβάλια… Καλύτερα, Άρη,
να εγκαταλείψεις τη μάχιμη δημοσιογραφία, γιατί οι «βολές» σου είναι άσφαιρες
και σκάνε μόνο για να κάνουν θόρυβο. Θα πρότεινα, μάλιστα, επειδή δεν μπορείς
να μας σώσεις από όλους αυτούς να στραφείς στη μελέτη των νηπτικών πατέρων και
να σώσεις τουλάχιστον την ψυχή σου … Άλλωστε, η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ
μεγάλο πράγμα.

    Όμως, ο εν λόγω δημοσιογράφος δεν είναι
αυτοδίδακτος, δεν έχει «καταχραστεί» τον τίτλο, αλλά τον φέρει επάξια, εδώ και
40 χρόνια. Να τι γράφει: «Έμαθα να ασκώ
το επάγγελμα της δημοσιογραφίας με την έννοια του λειτουργήματος. Οι δάσκαλοί
μου με τους οποίους κάθισα, αυτά μου δίδαξαν». Μήπως, η μνήμη σου λόγω των
πολλών ετών προσφοράς σε απατά; Μήπως θυμάσαι επιλεκτικά κάποια πράγματα; Μήπως
σε κάποιο από τα μαθήματα έλειπες λόγω …γρίπης;

    Μήπως άκουσες
τίποτα -τυχαία- για κάποιον Κώδικα δημοσιογραφικής δεοντολογίας; Μήπως θυμάσαι
επιλεκτικά «την άσκηση αυστηρού ελέγχου στην εξουσία» και ξεχνάς «το σεβασμό
της προσωπικότητας των σχολιαζόμενων προσώπων»; Μήπως θυμάσαι επιλεκτικά,
επίσης, «την ευαισθησία στα κοινωνικά προβλήματα» και σου ξεφεύγει της προσοχής
η «αντικειμενική ενημέρωση»; Μήπως νοιάζεται μόνο για «την προστασία του κοινού
καλού» ενώ σου διαφεύγουν οι αρχές «της προσήλωσης στην έρευνα και την αλήθεια
και η αποφυγή προπαγάνδας»; Εξάλλου, ο Κώδικας δημοσιογραφικής δεοντολογίας δεν
είναι … λάστιχο!!! Ή τον θυμόμαστε όλο και τον τηρούμε ως «ευαγγέλιο» ή, απλά,
τον πετάμε στον κάλαθο των αχρήστων…

   Έτσι,
λοιπόν, εσύ, ως δημοσιογράφος με θητεία 40 ετών, δεν θα έπρεπε να απαιτήσεις να
δημοσιευτεί η απάντησή μου στην εφημερίδα που δημοσιογραφείς; Δεν θα έπρεπε για
σένα να ήταν θέμα τιμής, όσο και αν η απάντηση μου ήταν καταπέλτης για τα
γραφόμενά σου!!! Κάθε δημοσιογράφος και, μάλιστα, συνταξιούχος νομικός, που δεν
έχει ανάγκη κάποια θέση εργασίας, θα παραιτούνταν, δηλώνοντας στην πράξη την
αντίθεσή του με το συντάκτη της εφημερίδας, που επέλεξε να «κρύψει» την απάντηση.
Μιαν απάντηση που θα διαβάζανε οι αναγνώστες για να σχηματίσουν τη δική τους
γνώμη για τα γραφόμενα και τα γεγονότα. Μήπως, όμως, σε «βόλευε» μια τέτοια
απόφαση;

   Φυσικά,
έκπληξη προκαλούν και τα σχόλια, στην αρχή του κειμένου, περί «πλήρους
κομματικοποίησης», περί «χρισμάτων» και περί «κομματικών μαντριών». Θα σου
υπενθυμίσω, απλά, ότι ήσουν οργανωμένο μέλος κόμματος (Ν.Δ.). Μήπως και,
τελείως τυχαία, κατέβηκες υποψήφιος βουλευτής της Ν.Δ. επί Μητσοτάκη; Είδες πως
ξεθωριάζει η μνήμη του ανθρώπου στο πέρασμα των χρόνων; Θυμάσαι τι είπα στην
εισήγησή μου για την καταψήφιση του προϋπολογισμού; Ότι η κομματικοποίηση είναι
η αιτία, όχι μόνο της εθνικής μας καθυστέρησης, αλλά και της τοπικής. Δεν το
πρόβαλες. Τώρα το γράφεις, γιατί σε «πόνεσε»… 
 

   Και επειδή
έχεις μια μανία με τις «καρέκλες» της εξουσίας, καλά θα κάνεις να ρωτήσεις τον
Γιάννη Σόντρα για την «ηλεκτρική καρέκλα» στην οποία κάθισε και τον Τάκη
Γιάννου για την ηλεκτρική καρέκλα της διαχείρισης των κοινών στην οποία και
…αναπαύεται!!! Άσε, λοιπόν, τις συμβουλές και αν έχεις τη βούληση ξεκίνα να τη
διεκδικήσεις …  

   Αγαπητοί
αναγνώστες, μια επιφυλλίδα του ομότιμου καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών, κ.
Μεταξά, με συγκλόνισε. Γράφει ο πνευματικός αυτός άνθρωπος τα εξής: «Είναι δικαίωμα του καθενός, μα του καθενός,
να αμφισβητεί τις θέσεις ενός άλλου. Αρκεί να μην τις διαστρεβλώνει για να
μπορεί να τις υπονομεύει … Είναι, όμως, άραγε δικαίωμα του καθενός να τα
προτείνει όλα αυτά αν δεν τα κάνει για τους άλλους απτά και πολύ συγκεκριμένα;
». Αυτή είναι η ουσία, κ. Παπαγιάννη, ότι όσα γράφεις είναι γενικολογίες, ευχές,
κατάρες, αφορισμοί, συμβουλές και τίποτα, μα τίποτα το απτό!!! 

   Αγαπητέ Άρη,
το πρόβλημα δεν είσαι εσύ! Το πρόβλημα είναι αυτοί που θεωρούν τις ιδέες και τη
διαφορετική παρουσία στα κοινά κάποιου ανθρώπου ενοχλητικές και αποφασίζουν να
τον βγάλουν από τη μέση. Πιστεύουν ότι έτσι θα ξεμπερδεύουν και με τις ιδέες
αυτές… Κάποτε, η εξόντωση ενός ανθρώπου περιείχε γνωστά βήματα… Σήμερα, το έργο
αυτό το αναλαμβάνουν τα κανάλια της ενημέρωσης και της «πρακτικής πολιτικής»… Μπαίνει,
λοιπόν, σε δράση η κρεατομηχανή της δημοσιογραφίας και η …ανθρωποφαγία
εκτελείται με συνέπεια… Όμως, οι ιδέες και οι πράξεις γονιμοποιούν μια
κοινωνία, όταν μάλιστα αυτές συνοδεύονται από έργο, ήθος, αξιοπρέπεια και ανιδιοτέλεια!

  
Καταλάβατε;                 

                           

Γιώργος Ρουμελιώτης   

Δημοτικός Σύμβουλος Δήμου Έδεσσας


Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Νέοι Ορίζοντες” φύλλο 1142