«ΣΑ ΝΑ’ ΧΑΝ ΠΟΤΕ ΤΕΛΕΙΩΜΟ ΤΑ ΠΑΘΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΗΜΟΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ»

 (Παπαδιαμάντης)

            Κοιτάζοντας
το λαμπερό βλέμμα κάθε νέου ανθρώπου ή το νοσταλγικό βλέμμα κάθε ηλικιωμένου,
συνήθως, διαπιστώνεις ότι από πίσω κρύβεται ένας καημός, κάποιο πρόβλημα, το
οποίο μπορεί να είναι είτε μικρό είτε μεγάλο και σοβαρό. Τις περισσότερες
φορές, όταν το πρόβλημα γίνει ορατό ο νους θολώνει, η ψυχραιμία χάνεται και
κυριαρχούν ο πανικός, η απελπισία, η απογοήτευση, η απαισιοδοξία. Έτσι,
σιγά-σιγά ο δρόμος κόβεται. Απλώνεται το αδιέξοδο και τα συναισθήματα αποκτούν
μαύρο χρώμα.

 Όμως, υπάρχει κι ένας δεύτερος δρόμος,
αντίθετος και πιο μακρύς στον οποίο ο καθένας με προσπάθεια, αποφασιστικότητα
και ηρεμία μπορεί να οδηγηθεί, όπου είναι δυνατό να αντιμετωπιστεί το καθετί,
που προκύπτει και βασανίζει την ψυχή, παίρνοντας την πιο συμφέρουσα απόφαση. Ο
γνωστός σε όλους δάσκαλος της ρητορικής, ο Ισοκράτης είχε πει: « Ονομάζω
μορφωμένους πρώτα-πρώτα αυτούς που αντιμετωπίζουν σωστά τις δυσκολίες που
καθημερινά μας τυχαίνουν και κρίνουν εύστοχα τις περιστάσεις, έχοντας τη
δυνατότητα να πετυχαίνουν κατά κανόνα το συμφέρον»                                                                     
                 

                                                                                            
Λένα Ανθάκη, Φιλόλογος