Η παρουσία του πρώην Υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης και βουλευτή της ΝΔ Πέλλας, Γιώργου Καρασμάνη, στην εκδήλωση μνήμης για την Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού στη Σκύδρα, ήταν αναμενόμενη και, για πολλούς, επιβεβλημένη. Αυτό που ξεχώρισε ωστόσο, πέρα από το πένθος και τον σεβασμό, ήταν η σκληρή γλώσσα που επέλεξε να χρησιμοποιήσει, αναβιώνοντας «οδυνηρές μνήμες» και μιλώντας για «ανήκουστο έγκλημα βάρβαρων Νεότουρκων». Μια γλώσσα που, αν και δικαιολογημένη από το ιστορικό βάρος της ημέρας, έχει πάντα και μια πολιτική ανάγνωση.
Το μήνυμα της μνήμης και της απαίτησης
Ο κ. Καρασμάνης, με τη Θεία Λειτουργία, το τρισάγιο και την κατάθεση στεφάνων στον Ιερό Ναό Αγίου Στεφάνου στη Σκύδρα, απέτισε τον «ελάχιστο φόρο σεβασμού και τιμής» στα 353.000 θύματα. Το μήνυμα που έστειλε στον Ελληνισμό όπου Γης ήταν σαφές: «δεν ξεχνάμε ποτέ αυτή τη μαύρη σελίδα». Το πιο «πιπεράτο» όμως σημείο ήταν η ρητή αναφορά στην απαίτηση για διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας, τονίζοντας ότι «Αυτό είναι το Εθνικό μας Χρέος» και πως «οι ψυχές των μαρτύρων προγόνων μας θα δικαιωθούν και θα βρουν την αιώνια γαλήνη μόνον όταν εκείνη η ανείπωτη θηριωδία αναγνωριστεί από όλη την Πολιτισμένη Ανθρωπότητα ως Γενοκτονία».
Η πολιτική διάσταση της ρητορικής
Γιατί είναι “πιπεράτο” αυτό; Διότι η σκληρή ρητορική του κ. Καρασμάνη, αν και πλήρως εναρμονισμένη με το αίσθημα της ποντιακής κοινότητας και της εθνικής συνείδησης, αποκτά ιδιαίτερη σημασία όταν προέρχεται από έναν εν ενεργεία βουλευτή του κυβερνώντος κόμματος. Σε μια περίοδο που η ελληνική εξωτερική πολιτική προσπαθεί να διατηρήσει ισορροπίες με την Τουρκία, τέτοιες δηλώσεις, όσο δίκαιες και να είναι, μπορούν να θεωρηθούν από κάποιους ως μη συμβατές με τις επίσημες κυβερνητικές γραμμές ή τουλάχιστον ως μια «απροσδόκητη» δυναμική από έναν βουλευτή της ΝΔ.
Ο κ. Καρασμάνης, με την επιλογή της συγκεκριμένης γλώσσας, ενδεχομένως να θέλησε να στείλει ένα μήνυμα τόσο προς την ποντιακή κοινότητα της Πέλλας (και όχι μόνο), όσο και προς το εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας. Είναι ένας βουλευτής που δεν φοβάται να εκφράσει ξεκάθαρες και δυναμικές θέσεις σε εθνικά ζητήματα, ακόμα κι αν αυτές ενδέχεται να διαφοροποιούνται από την «πολιτικά ορθή» ή πιο μετριοπαθή προσέγγιση άλλων στελεχών.
Αυτή η «σκληρή γλώσσα» προσθέτει ένα επιπλέον ενδιαφέρον στο πολιτικό τοπίο της Πέλλας, δείχνοντας πως ακόμα και σε θέματα εθνικής μνήμης, οι πολιτικές τοποθετήσεις μπορούν να έχουν πολλαπλές αναγνώσεις και να στέλνουν «πιπεράτα» μηνύματα για τις εσωκομματικές ισορροπίες και τις προσωπικές πολιτικές στρατηγικές.
