Τότε λοιπόν, είναι νομοτελειακά βέβαιο ότι με περίσσια υποκρισία θα επικαλεστούν τις αρχές της ΕΕ εκείνοι που σήμερα επιδεικτικά τις σνομπάρουν… Σώφρον θα ήταν όμως ηθικά και πολιτικά, να αποδεικνύουν καθημερινά το φιλοευρωπαϊκό τους προσανατολισμό και όχι μόνο καθ’ υπαγόρευση των δικών τους εθνικών ή πολιτικών συμφερόντων, για να έχουν λόγο να διεκδικήσουν ευσχήμως όσα δικαιούνται, όταν θα ανακύψει η ανάγκη γι’ αυτούς.

Η μετεγκατάσταση 14.000 μεταναστών και μάλιστα σε εθελοντική βάση (σ.σ. τους δέχεται όποιο κράτος-μέλος θέλει και εάν θέλει) από την Ελλάδα των σχεδόν 50.000 μεταναστών μόνο κατά το πρώτο εξάμηνο του 2015 και άλλων 2,5 εκατομμυρίων περίπου, που περιμένουν στα τουρκικά παράλια για να περάσουν στη χώρα μας, θέλω να πιστεύω ότι είναι μόνο ένα πρώτο μικρό βήμα, ένα έκτακτο και εντελώς προσωρινό μέτρο, που πρέπει επειγόντως να μετεξελιχθεί σε έναν δεσμευτικό μηχανισμό, ει δυνατόν, και υπό την απειλή σοβαρών κυρώσεων για τους σταθερά μη συμμορφωθέντες. Και τούτο διότι, έχει ήδη αποδειχτεί ότι δεν μπορεί ούτε ποσοτικά ούτε ουσιαστικά να αποτελέσει λύση στο διογκούμενο μεταναστευτικό πρόβλημα μιας χώρας μέλους στις πύλες της ΕΕ, που βρίσκεται ούτως ή άλλως σε βαθιά ανθρωπιστική κρίση και έχει κληθεί μέχρι σήμερα να το αντιμετωπίσει μόνη της.

Και για να μην ξεχνιόμαστε, το πρόβλημα των συνεχιζόμενων και κλιμακούμενων πολεμικών συρράξεων στη γειτονία της ΕΕ, που είναι η βασική αιτία για τις εκατόμβες νεκρών προσφύγων στη Μεσόγειο, αφορά κατά κύριο λόγο τη διεθνή κοινότητα και όχι μόνο την Ευρώπη. Η Ευρωπαϊκή Ένωση εξακολουθεί να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της παγκόσμιας αλληλεγγύης, ωστόσο καταλυτικός θα πρέπει να είναι και ο ρόλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ για την αποτελεσματική προστασία των συνανθρώπων μας που βρίσκονται σε ανάγκη.