Του Χρήστου Δημητριάδη
Η πολιτική ζωή της Αλμωπίας το τελευταίο διάστημα θυμίζει περισσότερο αρένα κοινωνικών δικτύων και λιγότερο θεσμική διαβούλευση. Η πρόσφατη δημόσια αντιπαράθεση μεταξύ του Δημάρχου Νίκου Παρούτογλου και του πρώην Δημάρχου Χρήστου Μπάτση, με αφορμή τις γενικές συνελεύσεις στις κοινότητες, αναδεικνύει ένα βαθύτατο πρόβλημα: τη μετατόπιση της πολιτικής ουσίας από το Δημοτικό Συμβούλιο στις οθόνες των κινητών μας.
Από τη μία πλευρά, ο κ. Παρούτογλου επιλέγει τον δρόμο της «πνευματικής αυθεντίας». Η επίκληση στον Πλάτωνα για να απαντήσει στην κριτική της αντιπολίτευσης μπορεί να φαντάζει γοητευτική ως ρητορικό σχήμα, όμως στην πολιτική πράξη ελλοχεύει ο κίνδυνος του ελιτισμού. Όταν ο δημότης της Ανατολικής Αλμωπίας ή του Εξαπλατάνου αγωνιά για την καθημερινότητά του, η απαίτηση του Δημάρχου για «γνώση» προκειμένου να εκφέρει ο πολίτης «γνώμη», ακούγεται στα αυτιά πολλών ως προσπάθεια υποτίμησης. Η διοίκηση δεν είναι φιλοσοφικό συμπόσιο· είναι διαχείριση προβλημάτων που οι πολίτες βιώνουν στο πετσί τους, χωρίς να χρειάζεται να έχουν πτυχίο πολιτικών επιστημών για να διαμαρτυρηθούν.
Από την άλλη πλευρά, ο Χρήστος Μπάτσης σηκώνει το γάντι με μια ρητορική που αγγίζει τα όρια του λαϊκισμού. Καταγγέλλοντας «ψέματα» και «πολιτικές υποσχέσεις» για να κερδηθεί χρόνος, φαίνεται να ξεχνά ότι και η δική του θητεία κρίθηκε στις ίδιες ακριβώς λεπτομέρειες. Η τακτική του να εμφανίζεται ως ο μοναδικός εκφραστής των Προέδρων των κοινοτήτων είναι μια έξυπνη κίνηση εντυπώσεων, αλλά στερείται της αυτοκριτικής που θα έδινε στην αντιπολίτευση του το κύρος που απαιτείται.
Το πραγματικό παρασκήνιο όμως βρίσκεται στην «απουσία» του θεσμού. Είναι απορίας άξιο γιατί δύο έμπειροι πολιτικοί άνδρες επιλέγουν το Facebook για να ανταλλάξουν πυρά. Η απάντηση είναι κυνική: Στα social media δεν υπάρχει αντίλογος σε πραγματικό χρόνο. Δεν υπάρχουν υπηρεσιακοί παράγοντες να διορθώσουν μια ανακρίβεια, δεν υπάρχουν πρακτικά που μένουν στην ιστορία. Υπάρχει μόνο η ασφάλεια του «τοίχου» μας και η επιβεβαίωση από τους «στρατούς» των ακολούθων μας.
Η Αλμωπία δεν έχει ανάγκη ούτε από «σύγχρονους Πλάτωνες» που κλείνονται σε ελεφάντινους πύργους, ούτε από «τιμητές» που ξιφουλκούν μόνο πίσω από ένα πληκτρολόγιο. Έχει ανάγκη από ένα Δημοτικό Συμβούλιο που θα παράγει έργο και όχι screenshots. Έχει ανάγκη από ένα σύχρονο νέο Δήμαρχο που όσες γνώσεις και αν κατέχει θα ακούει στον συμπολιτη του, θα παρεμβαίνει στα προβλήματα, θα δίνει λύσεις και το κορυφαίο δεν θα διεκδικεί τον όρο του αλανθαστου. Όσο η αντιπαράθεση μένει στις ψηφιακές πλατφόρμες, ο κερδισμένος είναι η τοξικότητα και ο χαμένος είναι ο Δήμος.
Κύριοι, αφήστε τα κινητά και επιστρέψτε στην αίθουσα. Εκεί κρίνονται οι πραγματικοί ηγέτες…
