αφιερωμα 10/4

Ένα από τα πιο πολυσύχναστα τουριστικά θέρετρα της Μεσογείου. Πολλοί από εμάς έχουμε απολαύσει κάποιες από τις ομορφιές του και διψάμε για ακόμα περισσότερα.
Εκατό χιλιόμετρα από τη Θεσσαλονίκη ο δρόμος μας φέρνει στο δεύτερο πόδι της Χαλκιδικής, τη Σιθωνία, και η ματιά μας καθηλώνεται στο φυσικό κάλλος. Το πεύκο, το βουνό και η θάλασσα γεμίζουν καρδιά και μυαλό και απογειώνουν όλες τις αισθήσεις. Χάνεται το μάτι στον μακρινό ορίζοντα. Περνώντας μέσα από ένα τοπίο με ελαιώνες και παρθένα βλάστηση ανακαλύπτουμε μικρές, ανεξερεύνητες παραλίες, καθεμιά με τη δική της ομορφιά και ιδιαιτερότητα. Όρμοι και κολπίσκοι κάτω από τα πόδια μας. Επιβλητικό το βουνό στα αριστερά μας.

Φτάνουμε στους πρόποδες του Ίταμου και ξαφνικά, σκαρφαλωμένος θαρρείς σε τρεις λοφίσκους, πάνω από τον κάμπο του παλιού Μπαλαμπάνι, ο προορισμός μας: ο Νέος Μαρμαράς. Δεν υπάρχει περίπτωση να χαθείς ακόμα και αν έρχεσαι στο μέρος για πρώτη φορά: όλα φαίνονται να οδηγούν εκεί, στο σημείο που έχει ταυτιστεί σχεδόν με το δεύτερο πόδι της Χαλκιδικής. Μπροστά μας απλώνεται ένα ολοκληρωμένο τουριστικό θέρετρο: ξενοδοχεία, μεγάλα συγκροτήματα 5 αστέρων, ενοικιαζόμενα δωμάτια, παραδοσιακοί ξενώνες, κάμπινγκ, εστιατόρια, οργανωμένες παραλίες για όλα τα γούστα. Τα πάντα υπηρετούν τον Ξένιο Δία.

Θεοί και Γίγαντες δημιούργησαν αυτόν τον ελκυστικό τόπο κατά την Γιγαντομαχία, ίντριγκες και πάθη σημάδεψαν την ιστορία και τη μυθολογία του -από το Σίθωνα που αρνούνταν να παντρέψει την κόρη του την Παλλήνη και σκότωνε τους μνηστήρες, μέχρι το Γεραστό, γιο του Μύγδονα που φυλάκισε λίγο πιο πάνω, στο γραφικό Παρθενώνα, τις κόρες του. Τόσο οι Μακεδόνες τους Φιλίππου, όσο και οι Ρωμαίοι, οι Ούνοι, οι Άραβες και οι Βούλγαροι ζήλεψαν αυτό το μέρος και τις χάρες του και πάλεψαν να το κάνουν δικό τους. Αιώνες πριν τον ερχομό των προσφύγων οι Βυζαντινοί είχαν οχυρώσει το μικρό αλλά απάνεμο λιμάνι με τείχος που λεγόταν Μπαλαμπάνι.

Εδώ λοιπόν, αποφάσισαν οι Έλληνες πρόσφυγες διωγμένοι από τη Μαύρη Θάλασσα και τη Μικρά Ασία το 1922 να ιδρύσουν ένα από τα 27 καινούργια χωριά της Χαλκιδικής, μια νέα πατρίδα με το νοσταλγικό όνομα της παλιάς, της πρωτεύουσας του νησιού Προικόννησος, που βρίσκεται στην Προποντίδα. Στο παρελθόν, πριν τους Οθωμανούς (15ος αιώνας), ο τόπος και οι πλούσιοι ελαιώνες του ανήκαν στη Μονή Γρηγορίου του Αγίου Όρους και στα λίγα του κτίρια βρήκαν αργότερα καταφύγιο οι τραυματίες Μακεδονομάχοι τον καιρό του απελευθερωτικού αγώνα, στις αρχές του εικοστού αιώνα. Σήμερα στο Νέο Μαρμαρά από το παλιό μετόχι έχουν απομείνει στα ανατολικά του οικισμού τα κτίσματα του 1905 και ο Ναός της Κοίμησης της Θεοτόκου, του 1865. Πρώτοι μόνιμοι κάτοικοι της περιοχής έγινα οι πρόσφυγες από το Μαρμαρά, στις 8 Αυγούστου 1924, κι έτσι το Μπαλαμπάνι που έμοιαζε πολύ με τη χαμένη πατρίδα έγινε ο Νέος Μαρμαράς.

Οι ψαριές ήταν καλές -ενθουσιασμένοι οι νέοι κάτοικοι έφτασαν να λένε ότι “τα μπαρμπούνια ήταν τόσο μεγάλα που τα έκοβαν με το πριόνι”- και η στεριά φιλόξενη. Ο χρόνος και η εξέλιξη δεν έσβησαν πάντως τις αναμνήσεις: στο κεντρικό λιμανάκι του Νέου Μαρμαρά υπάρχει μέχρι σήμερα η βάρκα “Σαντάλα”, η πρώτη βάρκα που έβγαινε για ψάρεμα στο νησί της Προποντίδας, απ’ όπου ήρθαν και οι ιερές εικόνες ποτ βρίσκονται από το 1937 στην εκκλησία των Παμμεγίστων Ταξιαρχών.

Οι τύχες του μικρού παραθαλάσσιου οικισμού άλλαξαν με την κατασκευή ενός πραγματικού ξενοδοχειακού κολοσσού -στα τέλη της δεκαετίας του ’60, ο εφοπλιστής Γιάννης Καρράς αγόρασε μία μεγάλη έκταση βουνού και βάλτων και δημιούργησε ένα πρότυπο αμπελώνα με οινοποιείο, μία τουριστική μονάδα διεθνών προδιαγραφών και τη μεγαλύτερη ιδιωτική μαρίνα στη Βόρεια Ελλάδα. Το Πόρτο Καρράς διαθέτει καζίνο, μεγάλες συνεδριακές υποδομές, χώρους θεάτρου και κινηματογράφου, ιππικό όμιλο, γήπεδο γκολφ, γήπεδα τένις και ποδοσφαίρου και άλλες αθλητικές εγκαταστάσεις. Εδώ λειτουργεί επίσης ένα από τα μεγαλύτερα κέντρα θαλασσοθεραπείας και SPA της Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Το Πόρτο Καρράς σημάδεψε την τουριστική ανάπτυξη της περιοχής, έδωσε δουλειές στους κατοίκους αλλά και την αποφασιστική ώθηση για ποικίλες οικονομικές δραστηριότητες. Πέρα από τα οικονομικά άλλαξε και τα δημογραφικά δεδομένα του Νέου Μαρμαρά: το χωριό μεταβλήθηκε σε ευημερούσα κωμόπολη με 3.500 μόνιμους κατοίκους αλλά ο πληθυσμός από Μάιο έως Οκτώβριο φτάνει τις 50.000! Ούτε λίγο ούτε πολύ ο Νέος Μαρμαράς μεταμορφώθηκε στο μεγαλύτερο τουριστικό και εμπορικό κέντρο της χερσονήσου και ένα από τα πιο κοσμοπολίτικα θέρετρα της Ελλάδας.

Ο 21ος αιώνας βγήκε τη περιοχή, τουριστικά ώριμη και όπως πάντα πανέμορφη, να υποδέχεται κάθε χρόνο πολίτες του κόσμου και να προσφέρει απλόχερα αυτό που όλοι προσδοκούμε -αυθεντική ελληνική φιλοξενία.