Πώς εξηγούμε σε ένα παιδί τη φθορά που φέρνει ο χρόνος στους αγαπημένους του πρόσωπα; Η καταξιωμένη εκπαιδευτικός και συγγραφέας Αγγελική Μάνου καταθέτει μια συγκινητική πρόταση με το βιβλίο της «Ο παππούς και η γιαγιά θέλουνε μια αγκαλιά», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Υδροπλάνο.
Η ουσία του βιβλίου: Το έργο εστιάζει στον θεμελιώδη δεσμό μεταξύ εγγονιών και παππούδων, έναν δεσμό που αποτελεί πηγή ζωής για τους ηλικιωμένους και βάση για την ψυχοκοινωνική ανάπτυξη των παιδιών. Μέσα από την ιστορία ενός παιδιού που παρακολουθεί τις αλλαγές που επιφέρει η ασθένεια στους παππούδες του, αναδεικνύεται το μεγαλείο της παιδικής ψυχής και η δύναμη της ενσυναίσθησης.
Γιατί είναι απαραίτητο για κάθε βιβλιοθήκη:
-
Ενισχύει τη συναισθηματική νοημοσύνη: Διδάσκει στα παιδιά πώς να στέκονται με τρυφερότητα απέναντι στους ηλικιωμένους που κλονίζονται από τα γηρατειά.
-
Βασίζεται σε επιστημονική γνώση: Η συγγραφέας, ως Νηπιαγωγός και Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Αιγαίου, μεταφέρει την πολύχρονη εμπειρία της από τη δημόσια εκπαίδευση στις σελίδες του βιβλίου.
-
Προωθεί τη διαγενεακή αλληλεγγύη: Υπενθυμίζει τη σοφία της λαϊκής ρήσης «του παιδιού μου το παιδί, είναι δυο φορές παιδί μου».
Όπως σημειώνει η ίδια η δημιουργός, η ζωή μας είναι γεμάτη ιστορίες που άλλοτε «ξεθωριάζουν» και άλλοτε «ζωηρεύουν» ανάλογα με τα συναισθήματά μας. Αυτό το βιβλίο βοηθά τις εικόνες της οικογενειακής αγάπης να παραμείνουν ζωντανές και λαμπερές για πάντα.
Αγγελική Μάνου: Η Επιστήμη στην Υπηρεσία του Παραμυθιού
Η Αγγελική Μάνου δεν είναι μόνο μια εμπνευσμένη συγγραφέας, αλλά και μια αφοσιωμένη λειτουργός της εκπαίδευσης. Με καταγωγή από την Άρτα και έδρα την Αθήνα, υπηρετεί στη Δημόσια Εκπαίδευση ως Νηπιαγωγός, φέροντας τον τίτλο της Διδάκτορος του Πανεπιστημίου Αιγαίου.
Το έργο της εκτείνεται από την επιστημονική έρευνα για τη διαπολιτισμικότητα μέχρι την ευαίσθητη παιδική λογοτεχνία και την ποίηση. Ως ενεργό μέλος της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς, δημιουργεί ιστορίες που λειτουργούν ως καθρέφτες των συναισθημάτων μας. Πιστεύει ακράδαντα ότι οι εικόνες της ζωής μας —όπως και των παραμυθιών— αποκτούν χρώμα και ζωντάνια ανάλογα με τα βιώματα που επιλέγουμε να κρατήσουμε στην καρδιά μας.
