Για πρώτη φορά, επιστήμονες
στην Ιταλία είναι σε θέση να διαβάσουν τα κείμενα που είχαν θαφτεί κάτω
από τόνους στάχτης μετά την έκρηξη του Βεζούβιου το 79 π.Χ.
Οι πάπυροι του Ερκολάνο, της μόνης
κλασικής βιβλιοθήκης που υπάρχει στον κόσμο, εκτέθηκαν σε ηφαιστειακά
αέρια η θερμοκρασία των οποίων ξεπερνούσε τους 300 βαθμούς Κελσίου και
ως εκ τούτου είναι ιδιαίτερα εύθραυστα.
Μια ομάδα φυσικών μπόρεσε να διακρίνει
ορισμένες από τις λέξεις που έχουν γραφτεί με μελάνι στου παπύρους, χάρη
σε μια τεχνική τρισδιάστατης απεικόνισης ακτινών Χ που χρησιμοποιείται
στις σαρώσεις του μαστού. Μάλιστα, πιστεύουν πως μέσω αυτής της μεθόδου
θα μπορέσουν να αποκρυπτογραφήσουν ότι έχει γραφτεί στους παπύρους χωρίς
να τους ξετυλίξουν.
Πρόσφατα, μια επιστημονική ομάδα με
επικεφαλής τον Vito Mocella από το Ινστιτούτο του Εθνικού Συμβουλίου
Έρευνας της Μικροηλεκτρονικής και Μικροσυστημάτων στη Νάπολη της
Ιταλίας, μπόρεσε να αποκρυπτογραφήσει τα ελληνικά γράμματα που περιείχε
ένας από τους τυλιγμένους πάπυρους.
Η ομάδα χρησιμοποίησε την τεχνική
«τομογραφίας φάσης-αντίθεσης ακτίνων Χ», που χρησιμοποιείται συχνά στην
ιατρική. Ο Mocella, είχε την ιδέα να χρησιμοποιήσει τη συγκεκριμένη
μέθοδο μετά την επίσκεψή του στο Ευρωπαϊκό Σύγχροτρο στη Γκρενόμπλ της
Γαλλίας.
Η συμβατική απεικόνιση με ακτίνες Χ μετρά
πόσο φως ακτίνων Χ περνά μέσα από τα τμήματα του ιστού. Όμως η νεώτερη
μέθοδος βασίζεται στο γεγονός ότι οι ακτίνες Χ που διέρχονται μέσω ενός
αντικειμένου παραμορφώνονται ή επιβραδύνονται. Η παραμικρή διακύμανση
στην κατάσταση του αντικειμένου επηρεάζει τη παραμόρφωση των ακτίνων και
παράγει μια λεπτομερή τρισδιάστατη εικόνα της εσωτερικής δομής του
αντικειμένου.
Ουσιαστικά, η ομάδα του Mocella ήταν σε
θέση να εντοπίσει τα «εξογκώματα» που δημιουργούσε το μελάνι στον πάπυρο
και όχι τη χημική του σύνθεση. «Αυτό που βλέπουμε είναι ότι το μελάνι,
το οποίο έχει ως βάση τον άνθρακα, δεν είναι πολύ διαφορετικό από τον
απανθρακωμένο πάπυρο», εξήγησε ο Mocella.
Ευτυχώς, όμως, το μελάνι δεν έχει περάσει
μέσα από τις ίνες του παπύρου, δημιουργώντας μια στρώση με διαφορετικό
πάχος που δεν ξεπερνούσε το ένα δέκατο του χιλιοστού.
Το έργο τη ομάδας ήταν χρονοβόρο και
χρειάστηκε αρκετή φαντασία επειδή σε πολλές περιπτώσεις ο πάπυρος ήταν
τσαλακωμένος. Επιπλέον, οι ίνες στο εσωτερικό των φύλλων περιέπλεξαν τη
διαδικασία γιατί παραμόρφωναν τα γράμματα. «Δεν νομίζω ότι η τεχνική
αυτή είναι τέλεια», είπε ο Mocella, ο οποίος άρχισε ήδη να
πειραματίζεται για να βρει μια νέα, βελτιωμένη μέθοδο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου